მე ვხედავ მზეს

ჩემი შვილი ცოტა უცნაური ვინმეა,როგორ გგონიათ ბევრ ბავშვს უყვარს სტომატოლოგი?სალი კი უმიზეზოდაც თანახმაა მასთან ვიზიტზე:)ასევე უცნაურად მეჩვენება ბალეტი რომ უყვარს,არა იმიტომ,რომ რამე საწინააღმდეგო მაქვს ხელოვნების მაგ დარგთან,პირიქით,მაგრამ თოჯინების თეატრში ასეთი აღფრთოვანებით არ დადის:)თოვლის ბაბუამ გაითვალისწინა სალის სურვილი და ბილეთები დაგვიტოვა ბუხარში:)დღეს მე და სალი საზეიმო განწყობით წავედით "მაკნატუნა"_ზე,ვისაც გინახავთ ეს ბალეტი დამეთანხმებით ულამაზესი დადგმაა,ლამაზი კოსტუმებით,საშობაო განწყობით.რადგან ოპერაში სარემონტო სამუშაოები ინტენსიურად მიმდინარეობს,წარმოდგენები დროებით ნახალოვკაში იმართება,ახალი შენობაა,დარბაზიც კომფორტულია.
დღეს დადებითი ემოცია ჩემი შვილის სახეზე ბედნიერმა გამომეტყველებამ გამოიწვია.
მზე დღეს ჩემთვის "მაკნატუნამ"ამოიყვანა:)

მე ვხედავ მზეს

ჩვენთან სახლში ხშირად მოდის ერთი გოგო,პატარა მეგობარია,სულ, სულ პაწია მახსოვს,ხუჭუჭი თმით და თვალებში უამრავი მოციმციმე ვარსკვლავით,და ძალიან ბევრს ლაპარაკობდა.ჩემს თვალწინ გაიზარდა და..ყოველთვის ისე არ ხდება ცხოვრებაში,როგორც გვსურს.მაპატიეთ თემას ცოტათი უნდა გადავუხვიო,მინდა გაგაცნოთ ის ადამიანი ვინც ჩემზე დადებითად მოქმედებს ყოველთვის.რიგი მიზეზების გამო ახლა მარტოს უწევს გაუმკლავდეს სირთულეებს,მიხედოს უმცროს დებს და ძმას,არა მიხედოს კი არა,იმაზე გაცილებით მეტს აკეთებს ვიდრე უამრავი ზრდასრული ადამიანი ჩემს ირგვლივ .მისით აღფრთოვანებული ვარ,ჩემი გმირია,ამ ყველაფერთან ერთად კარგად სწავლობს,არც კი ვიცი როგორ ახერხებს.დილით ვნახე,მზრუნველი-როგორ ხარ?-მკითხა.ნუციკო 15 წლისაა და დღეს ჩემი "მზე"-ა.
დღეს ერთი გმირობაც ჩავიდინე:)ჩვენთან ქუჩაზე ერთი უპატრონო ძაღლი ცხოვრობს,დიდია და მრისხანე,მეშინიააა,მგონი გრძნობს და როგორც კი ქუჩაში გავდივარ კართან მხვდება,დღეს გადავწყვიტე არ შევპუებოდი და ისე ახლოს ჩავუარე გვერდით,სუნთქვაც კი ვიგრძენი,ამ სუნთქვამ გამათბო,საკუთარი სიმამაცით აღფრთოვანებულმა გავნაგრძე გზა.
ჩემს ძმას ვესაუბრე ტელეფონით,დიდი ხანია არ მინახავს:(ეს უფრო სევდანარევი მონატრება იყო,მაგრამ ემოცია?დადებითი,თბილი და შოკოლადი:)

მე ვხედავ მზეს

არ მინდოდა ბანალური "გამარჯობით"დამეწყო,მაგრამ სხვა შესატყვისი ვერ ვიპოვე.მგონი პირველად ვწერ ასე,როგორც ჩემი ქმარი ამბობს"ყველასთვის გასაგებ ენაზე":)
გამარჯობათ კარგო ადამიანებო,ზოგს პირადად გიცნობთ,ზოგს ვირტუალურად,რამოდენიმე ახლა აღმოგაჩინეთ,რაც ძალიან მახარებს.
დილით თვალი გავახილე თუ არა,გამახსენდით და კარგი განწყობაც მოგყვათ,მზეს გუშინაც ვხედავდი,დღეს კი მახარებდა,გავიფიქრე რთული იქნებათქო ყოველ დღე დადებითი ემოციების შეგროვება,მაგრამ ფიქრი ვინ გაცალა:)სალიმ მთხოვა ცოტა ხნით შენთან გადმოვძვრებიო:)დღეს ჩემი " მზე" სალია,ჩემი შვილი,რომელიც შვიდი წლისაა და ასაკის შეუსაბამო კითხვებს მისვამს ხშირად:)გულში ჩავიკარი,ეს არის ყველაზე დიდი ემოცია,ყველაზე მაგარი შეგრძნება,როცა სუნთქვა მეკვრის...
თუ ჩემი პოსტები ემგვანება ლუმიერების ფილმებს,ანიმ გაზეთს, სადაც არც ერთი ილუსტრაცია არ არის,მაპატიეთ,ეს მხოლოდ იმის ბრალია,რომ მე და კომპიუტერი ვერ ვძოვთ ერთად(მსუბუქად რომ ვთქვათ)გულით რომ მინდოდეს რამის დადება,თუნდაც ფოტოსი,სავარაუდოდ ვერ მოვახერხებ ან რამოდენიმე უშედეგო ცდის შემდეგ ბლოგის ძებნა მომიწევს:)თუ არ დაგეზარათ იხილეთ ჩემი ძველი პოსტი "ტ-ს შემდეგ" და ყველაფერი ნათელი გახდება,პოსტი კი ძველია,მაგრამ მას შემდეგ ბევრი არაფერი შეცვლილა:)უბრალოდ რამოდენიმე გაუგებრობა კიდევ შემემთხვა:(ჰოდა წინასაახალწლო გამწყობისთვის გთავაზობთ ჩემს"გაუგებრობებს".
ახალ წელს თოვლის ბაბუამ ერთ-ერთ საჩუქრად კომპიუტერისთვის ყურსასმენები მომიტანა,მისივე აზრით ძალზედ კომფორტული,გამეხარდა, რადგან ღამე როცა კომპიუტერისთვის ვიცლი და ფილმის ნახვას ვცდილობ,ოჯახის წევრებს ვუფრთხილდები,ამიტომ მსახიობთა გამომეტყველებით და ჟესტების ენით ვხვდები ფილმის არსს:)ჩემი სიხარული ნაადრევი აღმოჩნდა,რადგან როცა ვცადე მომერგო ყურსასმენი,აღმოჩნდა რომ პატარაა და არც გასაგიდებელი აქვს,ორიოდ წუთის შემდეგ შემთხვევით კეფაზე ჩამოცურდა და ევრიკააა:)გამიმართლა რომ კომპიუტერს მხოლოდ ორი ადგილი აღმოაჩნდა,სადაც შემეძლო მომერგო ყურსასმენი,სამაგიეროდ გატანჯული სახით ვუყურე ფილმს მანამ,სანამ ჩემმა ქმარმა არ მკითხა,უკუღმა რატომ გიკეთიაო:) ისე ყოველ დღე შემეძლო მეწერა პოსტები თემაზე"მე და ტექნიკა":)
მართალია 13 იანვარს ვერ აღვიქვავ ისე როგორც 31 დეკემბერს,მაგრამ დღეს მეგობართან ვხვდებით და განწყობაც კარგია.
სულმოუთქმელად ველოდები თქვენს პოსტებს.
ვიღიმი...
დადებითად დავიმუხტე ...
მადლობა TOMA

მხარზე მაზის უკოპლებო ჭიამაია

ძირისძირობამდე და საგულდაგულოდ ასჯერ გადამოწმებულ-გადაქექილი სხეულის გამომზეურება სარკის წინ,ყველა გადადგმული ნაბიჯი გაახლოვებს და გაშორებს,ქალაქის ხმაური უკან რჩება,ვითომდა დაუდევრად აკეცილი თმის ზურგით გრძნობ დუჟმორეულ მზერას,ვერ მიხვდა მზერა,რატომ გაუღიმე ამოსვლისას,ქუჩაში ალბათ არავინ უღიმის ამ შეკრულ შუბლსო,იფიქრე და გაუღიმე,დღეს ემოციაკეთილი ხარ.გულუხვად ფანტავ შეგრძნებების ნარჩენებს,ცოტაღა დარჩა,რამოდენიმე წუთი ახალ გადავსებამდე.ხელისგულებით გრძნობ უკვე,ყლუპ-ყლუპად ჩადის სითბო სხეულში,თითის წვერებზე იწევი და ცას წვდები ხელით,ამ შეგრძნებაში კიდით-კიდემდე იძირები და შენი მოთვინიერებული სხეული ნაცნობ მკლავებს ჯერ ისევ მორცხვად მიჰყვება მთებში,უდაბნოებში,ტყეებში,უცნობ მხარეებში...თაფლისფერი თვალები ჩამოლღვება მხრებზე,მკერდზე,თეძოებზე,ბაგეები გოჯებად ითვისებს სხეულს,რომლის სიმხურვალემ ზეწარს ფერები გადააცალა...
სად ხარ?
ყველგან.
ჩემშიც?
ყოველ ღამე არა...
კვირაი ორჯერ,მე მაძინებენ შენი თბილი ხელისგულები.

სადაც კაკაბია, იქაა გიურზაც

ყავას ვგევარ, ბევრი შაქარი რომ ჩაყარეს, მაგრამ მოსარევია და ფსკერზეა დალექილი, შენი აღზრდა რომ არ გაძლევს უფლებას, არ დალიო და მხოლოდ ბოლოს ამჩნევ დალექილ სიტკბოს.

ზაფხულის კაშკაშა, ზოგისთვის შემაწუხებელ, მწველ ამინდს ვგევარ, უცაბედად თქეში წვიმა რომ წამოვა და თავში-აზრად-არ-მომსვლია-ქოლგის-წამოღება ადამიანებს ხასიათს კი არადა, ბრენდს რომ უფუჭებს. ზეთისხილს ვგევარ, ცოტას უყვარს, მაგრამ ერთგულად...

ნერვების მომშლელად უზადოდ გასწორებულ ლოგინს ვგევარ.

იმ ტყვიას ვგევარ, საკუთარი თავისთვის რომ აქვთ შემონახული.

ყველა ფერი ვარ ერთმანეთში გადაზელილი.

თემშარა ვარ, არცერთ გზას რომ არ უერთდება.

ცისარტყელას ასარეკლი გუბე ვარ.

ალაგ-ალაგ ჩამოშლილი საცალფეხო ბილიკი ვარ, მაპატიეთ, ფეხი თუ დაგიცდათ.

ისევე,როგორც უმწვანობა

ისევ გაავდრდა და მე ვერ ვხვდები, მიყვარს თუ მძულს ეს წვიმის წვეთები.
ფეხს ავუჩქარე,გამიცივდები,ქოლგა არ გაქვს როგორც ყოველთვის. არც აპირებდი წამოსვლას, ძალით წამოგიყვანე.არ გიყვარს ფეხით სიარული,მებუზღუნები.მე ხომ შენ არც კი გეკითხები,აი ასე დამყავხარ ყველგან,სადაც დავდივარ.
როგორც ყოველთვის ჩუმად იჯექი,შენი იქ ყოფნა მგონი ვერც კი შენიშნეს,ისე თამამად საუბრობდნენ მორიგ ვიზიტზე გინეკოლოგთან.შენსკენ დროდადრო თვალს ვაპარებდი ჩუმად,იღიმი,ვიცი მერე ბევრს იცინებ მათ შეშფოთებულ სახეებზე.
თავის ტკივილს ვიმიზეზებ და მოვდივართ,ქუჩაში ვიღაცამ ისე ახლოს ჩამიარა,თითქოს ვერც კი შეგამჩნია,ცოტა ფერმკრთალი კი ჩანდი იმ საღამოს.
უკვე მეასედ გპირდები,რომ გაგიშვებ მალე და უშენობას დავარქმევ სევდას,არა,ალბათ დავარქმევ წუხილს,ან დარს უმზეოდ,არააა,უშენობა არაფერს ჰგავს.
უშენობა შენი სახლში დაბრუნებაა.

მე მაიძულებს ქუჩების წყობა
შენთან მოვიდე.
შენ იტყვი-კარგი რა გაეწყობა,
და მხრებს მოვიტან
შენი ღამისთვის.
მე მაიძულებს ამ მხრების ტვირთი
შენგან წავიდე.
შენ იტყვი-კარგი.
მე კი რას ვიტყვი,
მინდა წამით,რომ მიწა გამისკდეს.


რატი ამაღლობელი